«Жаздағы ауыл» мазмұндамасы

Он алты жасар Арман қаладан шыққан емес, жазғы демалысты да үйде өткізетін.

Сол жылы ата-анасы оны атасының ауылына аттандырды.

Алғашқы күндері бала жалығып, қалаға қайтуды сұрады.

Атасы оған бір құлынды тапсырып, күтуді міндеттеді.

Арман таң ата тұрып, құлынды суарып, жем беруге үйренді.

Бірнеше аптадан кейін жануар оны танып, қасына өзі келетін болды.

Тамыз айында құлын ауырып қалды, Арман екі түн ұйықтамай күзетті.

Мал дәрігері келіп, құлынды аман алып қалды.

Қалаға қайтар күні бала атасына тағы келетінін айтты.

Ол жазда еңбектің де, жауапкершіліктің де дәмін татқан еді.

Мектепке оралғанда сыныптастары оның өзгергенін бірден байқады.

Ауылда интернет нашар, телефоны да пайдасыз болып қалды.

Таңертең әтештің дауысы оны ашуландыратын.

Атасы ешнәрсеге зорламай, өз ісін істей берді.

Құлынның аты Қаракөз еді.

Алғашында Арман оған жақындаудан қорықты.

Жануар да оны бөтенсіп, қасына жібермеді.

Апта өткен соң екеуі үйреністі.

Арман таңғы шөпті өзі шауып әкелетін болды.

Кешкісін атасымен бірге отырып, әңгіме тыңдады.

Ауыл балаларымен де достасып кетті.