«Сөзбен шешілген дау» мазмұндамасы

Ертеде екі ауылдың арасында жайылым үшін дау туды.

Екі жақ та қаруға жүгінуге дайын тұрған.

Ақсақалдар жиналып, дауды биге тапсыруға келісті.

Би екі ауылдың өкілін кезекпен тыңдады, сөзін бөлмеді.

Содан кейін ол бір ғана сұрақ қойды: «Жер кімге мұра болып қалады?»

Екі жақ та балаларының атын атады.

Сонда би жайылымды қақ бөліп, ортасына бірлескен құдық қаздырды.

Суды екі ауыл бірге пайдаланатын болды.

Су ортақ болған соң, дау да басылды.

Көп жылдан кейін сол құдық екі ауылды туыстастырып жіберді.

Халық бұл оқиғаны ұрпағына аңыз етіп айтып келеді.

Жайылым екі ауылдың шекарасында жатқан.

Мал саны көбейген сайын жер тарыла түсті.

Жастар бір-бірімен қақтығысып қалған оқиға да болды.

Ақсақалдар мұның аяғы қанды болатынын түсінді.

Би белгіленген күні екі ауылдың ортасына келді.

Айналасына жүздеген адам жиналды.

Ол алдымен үнсіз отырып, бәрін бақылады.

Сөзін бастағанда қалың топ тына қалды.

Би дауысын көтерген жоқ, асықпай сөйледі.

Адамдар оның әр сөзін мұқият тыңдады.